De tweede week komt het evangelisch karakter van deze kerk veel duidelijker naar voren. Iedereen is ontspannener, waardoor de diverse reli-neurosen naar boven komen. Er zijn deze week veel minder mannen, want die zijn op christenwintersport.

Na de koffiestart beginnen we met gebed. Dat heb ik vorige week gemist maar ik had het kunnen weten. Er wordt gebeden in een spontane stijl met veel uuhhhs die zo worden uitgesproken dat ze een soort vocale expansie van de inhoud worden. Hierdoor ontstaat er een zangerig effect waardoor niet heel verheffende woorden toch lyrisch klinken. Dat vereist talent! Na het gebed roepen de lokale deelnemers hard en met voorbeeldige vreugde Amen.

De les begint met Paulus. Die was ook niet getrouwd, maar toch belangrijk! “Eigenlijk is de hoofdboodschap van Korintiërs dat het oké is om niet getrouwd te zijn” Ik krijg steeds meer de indruk dat niet getrouwd zijn een soort traumatische status is voor veel van de deelnemers. Zelf heb ik gemengde gevoelens over Paulus. Hij heeft prachtige dingen geschreven over de liefde (Kor. 13 ironisch genoeg bij uitstek gebruikt als huwelijkstekst), maar ook dingen die zijn gebruikt om mensen als ik tot in de dood te vervolgen (Rom. 1:25-32) Zucht. Een filmpje van Harry Jekkers die “Ik hou van mezelf” zingt vrolijkt me weer wat op.

De leidster vertelt ons dat het idee van ‘The One’ een Hollywood mythe is. Het zou immers wreed zijn als God je de hele wereld over zou jagen om de ene ware te vinden. Amen! Wordt er luidkeels geroepen.

Hierna is Cloud weer aan de beurt. Hij roept dat Daten “war!” is en dat hij hoopt dat alle mannen vaak afgewezen zullen worden, want dat betekent dat ze het in ieder geval proberen. We moeten namelijk onze “traffic patterns” veranderen, want we zitten allemaal vast in een sleur waarin we geen nieuwe mensen meer ontmoeten, en we moeten minimaal vijf(!) keer per week iemand ontmoeten en om contactinformatie vragen. Ook moeten we lid worden van een datingsite of service. We krijgen een paar gristelijke opties. Hmmmmm zouden die een gaysectie hebben?

Verder, zegt Cloud, moeten we minder zwaar tillen aan dates, en gewoon plezier hebben. “Reken erop dat het tijd kost, en dat je afgewezen gaat worden. Je kunt niet meteen een homerun verwachten.”

Zou hij beseffen dat homerun tienerslang is voor geslachtsgemeenschap? (1st Base, second Base, Third Base, Homerun. In het Nederlands spreken tieners ook wel van 1^e honk, 2^e honk enzovoort)

http://onlineslangdictionary.com/meaning-definition-of/home-run

http://en.wikipedia.org/wiki/Baseball_metaphors_for_sex

 

Eén van de cursusspreeksters vertelt dat ze altijd zoveel moed haalt uit Sefanja 3:17. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de naam van dit Bijbelboek niet ken. Later zoek ik het thuis op:

De HEER, je God, zal in je midden zijn,

hij is de held die je bevrijdt.

Hij zal vol blijdschap zijn, verheugd over jou,

in zijn liefde zal hij zwijgen,

in zijn vreugde zal hij over je jubelen.

 

Het gaat als ik dit lees nou niet direct dagen in mijn oosten. Het klinkt wel soort van troostvol, maar ik snap het niet helemaal. Vooral die vierde regel. Heb ik de goede nummers wel genoteerd? Ik zie dat Sefanja niet lang is dus voor de zekerheid lees ik het even vanaf het begin helemaal door. Ik kan nou niet bepaald zeggen dat ik veel datingadvies of bemoediging tegenkom. Wellicht dat de spirituele gevoeligheid om deze dingen te duiden in mij ontbreekt.

Op zich kan ik alles tot hier verder redelijk plaatsen. Maar dan beginnen de groepsgesprekken.

We worden gevraagd om onszelf in één woord of zin te beschrijven. We beginnen bij een vrouw van rond de dertig: “Hallo! Ik ben Michelle en ik ben gek op Jezus!  Humm…, ik zeg maar dat ik nieuwsgierig ben naar mensen, culturen en andere landen. Saai? Misschien, maar ik heb m’n focus nodig voor het onderdrukken van mijn vleselijke vreugden.

Het gesprek komt weer op types. We krijgen het advies om juist ook buiten ons type te daten. Jet giechelt dat sommige van haar dates de neiging hadden om in pastorale gesprekken te ontaarden. Onze groepsleider vertelt dat dat wel eens gebeurt. Laatst had hij een date die hem zomaar uit zichzelf een cijfer gaf. Een 10. Het was een fantastische date geweest want hij wist nu precies wat hij niet wilde. “Ik adviseer je om veel te daten en van elke date wat te leren”.

De fascinerende Michelle zegt dat ze altijd op foute mannen valt, “maar nu alleen nog bekeerde!”. Ik adviseer mezelf om rustig door te ademen en te ontspannen. Een andere deelneemster vertelt met vastberaden blijheid dat ze geen mannen met afhangende schouders date. “Ik wil iemand waar ik op kan leunen” juicht ze.

Na dit heerlijke gesprek raken Jet en ik aan de praat met een oudere man die toevallig Jet beschrijft met dezelfde woorden die ze net voor zichzelf gebruikte. Vrolijk wijst ze ons hierop, waarna de man roept “Hier is de heilige geest aan het werk! Halleluja!” Ik ga een kopje thee zoeken om een giecheltje te blussen.

Het huiswerk voor deze week: Ga op een date met jezelf.

Ik ben trouwens ook nog niet met God op een date geweest. Zal ik God meenemen naar Ons lieve Heer op solder? Of is dat te meta?

 

 

De dienst

We houden een korte praktische nabespreking, waarna Jet en ik besluiten om de dienst die nu bezig is binnen te glippen. Ik moet iets bekennen: Ik vind professionele blijheid een beetje eng. Ik houd bijvoorbeeld niet van clowns, cheerleaders, hospitaliteit professionals, en tandpasta smiles. En dit soort blijheid ben ik tegengekomen in de evangelische beweging. Het uit zich bijvoorbeeld in blijklappende klapliedjes. Ik weet dat veel mensen het hierover niet met me eens zijn. Zij zien in deze kerkstijl een ontwapenende vrolijkheid, maar op mij komt het nou eenmaal een tikje manisch en onnatuurlijk over. Ik voel me er gewoon niet helemaal bij op m’n gemak. Maar weet dat ik weet dat dit aan mijn eigen gevoeligheid te wijten is.

Ik heb zelf ooit in Augustus 2005 een keer keihard zitten snikken in een kerk (omdat ik de avond ervoor had gehoord dat iemand die ik een week eerder in Frankrijk nog gezien had was vermoord. Ik daag u uit om te raden wie dat was) en dat vond ik enorm gênant. Maar is er uberhaubt ruimte voor de schrijnende aspecten van leven op aarde als je emoties worden voorgeschreven? Of is het idee dat we ons beter kunnen focussen op een eeuwig leven, want ik weet als eenvoudige aardbewoner niet of ik dat wel kan. En ik kan wel doen alsof, maar dat hou ik niet lang vol.

Timide als een marsmannetje(v) sluip ik achter haar aan de kerkzaal binnen. Een hippe jonge vrouw staat op een podium te praten over hebzucht, naar aanleiding van de zeven hoofdzonden. Uiteraard heeft ze het niet over Sjekels en denarii maar over i-phones en Ferraries.

Eerdere keren dat ik in evangelische kerken was gingen de preken vooral over hoe awesome Jezus is, wat voor coole dingen Jezus allemaal heeft gedaan, hoe we op Jezus vertrouwen, hoe gelukkig en stoer wij van Jezus worden, dat Jezus vast zeer binnenkort terug komt, dat Jezus het beste met ons voor heeft, en een enkele keer: dat Jezus de geluidsinstallatie van die kerk persoonlijk voor ons had gerepareerd om ons een bewijs te geven dat hiervoor genoemde awesomeheden op de enige en volledige waarheid berusten. Kortom: Jezus.

Ik ben dus verrast dat Jezus hier even afwezig is. Misschien staat hij in z’n lendendoekje gewoon te ver van het onderwerp af, maar het valt me mee eens iets anders te horen. Op grote projectieschermen zijn plaatjes en kernwoorden te zien. We worden gevraagd onze sleutelbos erbij te pakken om onszelf te confronteren met wat we allemaal hebben. Kijk, dat had Jezus nou niet.

Dan wordt er gezongen. Een zangeres begeleid door een live-band zingt over Jesus. De gemeente gaat staan, strekt de handpalmen uit naar boven, en zingt mee. Ik voel me verloren, misschien zelfs een beetje kwijt…

Na het lied gaat een man voor in gebed op dezelfde spontanische manier die ik eerder noemde. Daarna stuurt hij ons naar de onbemande tafels die tegen de muren staan opgesteld om een klein plastic bekertje wijn en een kant en klaar stukje gebroken minimatse te halen. We hoeven elkaar dus niet aan te kijken, en dat geeft me een beetje een facebookerig gevoel.

Na de zegen wordt het laatste lied gezongen. Het gaat over Jesus. Iedereen staat op, maar deze keer om te klappen en heen en weer te rocken. Thank you for the cross Jesus! You are my everything Jesus!

Ik moet het ze geven, ze doen hier niet aan E.O.stijl sluikJezus.

Na de dienst lopen we naar het metrostation. Ik probeer me terug te vinden door een poging te doen tot uitleggen waarom deze kerk niet mijn smaakje thee is.

Voor mij heeft geloof pas waarde als er een connectie is met het leven en de wereld. Als ik op die manier kijk is Jezus een herinnering aan het kwetsbare, en het soort macht dat niets te maken heeft met rijkdom en meetbare kracht. Het belang van wat klein en breekbaar is, en het trachten om goed te doen. Op die manier heeft Jezus betekenis voor mij, maar deze mensen hebben een andere band met Jezus. Voor hen gaat het niet om de Jezusgedachte, maar de Jezuspersoon. Ze zijn “gek op hem” en verheerlijken hun persoonlijke band met Jezus als een soort intieme vriendschap. Hij heeft iets fantastisch voor hen gedaan, en daardoor is hij in hun ogen een dierbare persoon geworden waar ze fan van zijn.

En ik kijk ernaar en begrijp het niet.

Ik zie gewoon geen verband tussen de leidende, lijdende, spartelende mensenzoon en het dansen, klappen, en genieten met een gelukzalige glimlach om de lippen. Ik begrijp het als cultureel fenomeen van Afrikaanse oorsprong, maar niet als geloofsuiting.

Er zit iets teveel suiker in.