Als de onverlaat die ik ben kom ik deze keer net na het gebed binnen, en wordt prompt van m’n stuk gebracht.
Een probleem is dat gelovigen die geen enkele twijfel hebben en toelaten, soms dingen kunnen zeggen die enorm bevreemdend overkomen. Zo staat er deze keer als ik het lokaal binnenkom op het bord geprojecteerd:
“Wives submit to your husbands.” Colossians 3:18
http://www.biblija.net/biblija.cgi?m=Kol+3%3A18-3%3A25&id18=1&l=nl&set=10
Bevreemd en wel wacht ik op de schone dingen die komen gaan, maar de ‘uitleg’ hierbij maakt me boos.
Heel boos.
Zo boos dat ik het later bijna aan de stok krijg met het PKA team, waarschijnlijk omdat ik op dat moment niet goed kan uitleggen waarom.
Tegenover deze wijsheid wordt gesteld dat mannen hun leven voor hun vrouw moeten opofferen (ligt het aan mij of klinkt dat als een rotklus?) en haar veiligheid moeten bieden. Dit vind ik een erg specifieke uitleg van het “Mannen, heb uw vrouw lief en wees niet bitter tegen haar”dat Paulus op de geprojecteerde wijsheid laat volgen, maar hoera voor hen die van het gebaande pad der klaphermeneutiekdurven afdwalen. Als ik een paar regels verder lees stuit ik op zulk prechristorisch advies voor slaven dat zelfs mijn teiltje-smachtende ziel wel aanvoelt dat dit één van die brieven is die je met goed fatsoen niet naar onze wereld kunt overpoten.
Maar waarom doen ze het dan?
Evangelicalen en revo’s zijn in mijn ervaringswereld vaak degenen die boos worden als ‘vrijzinnigen’ (als ik ter Linde even zo mag sorteren) bijvoorbeeld zeggen dat Jezus’ gewandel over het water niet per sé letterlijk gelezen moet worden. Het water kan bijvoorbeeld symbool staan voor de dood (we hebben het immers over een pré-deltaplanreligie), wat Jezus’ uitstapje hele nieuwe lagen van betekenis kan geven. Kán ja, want dat mogen we Heerlijk zelf weten
Maar het verhaal waarmee het zielsnijdende vers op het bord wordt toegelicht, is een heel lief relaasje over hoe belangrijk het is om je als vrouw aan een man óver te kunnen geven. De spreekster vertelt over een date die geen rekening met haar voedingsbehoeften hield waardoor zij zich niet aan hem over kon geven.
Wat heeft dat in vredesnaam te maken met Paulus? Op welke manier is dit logisch? Heb ik iets gemist? Is overgave het nieuwe onderwerpen op de manier dat chihuahua’s de nieuwe tamagotchi’s zijn? Als je het over overgave wil hebben, prima, maar waarom zou je daar in vredesnaam dit vers bijslepen? Ik heb het gevoel dat al mijn pogingen om deze mensen te begrijpen in één veeg van tafel worden gemaaid. Ben ik gek dat ik het bizar vind om een worstelende groep mensen met dit perspectief te ‘informeren’ over hun rol naar de andere sekse.
Maar de reacties op mijn afschuw doen me vermoeden dat mijn felle weerzin op dit soort visies alweer ouderwets is. Waar maak ik me druk om? Overgave in een relatie is toch best een interessant en relevant onderwerp? Nog even en ik word aangekeken als een aanrechtrebel na een workshop creatief met okselhaar.
Intussen is Cloud weer aan de beurt. Deze week gaat het over het belang van een “team” bij het daten. Je vrienden zijn namelijk je brein, en zullen voorkomen dat je met de verkeerde of met een niet-christen(Aaaaaah!) trouwt uuuh, een relatie begint. Je team moet bestaan uit vrienden, kennissen, en familieleden die het beste met je voor hebben. Zij moeten het je eerlijk vertellen als je de verkeerde heiden uuuh, persoon ter keuring meebrengt. Cloud herrinnert zich nog duidelijk hoe een man die vers uit een abusieve relatie kwam, helemaal gecharmeerd raakte van elke vrouw die hem niet mishandelde. Die moest van z’n team nog eventjes wachten met opnieuw trouwen uuuh daten!
En wist je dat daten met niet gelovigen zeer “dangerous” is? Er wordt ons op ons hart gedrukt om daarin geen compromissen te sluiten. Iemand krijgt jou mét Jezus, of niks! Amen!
Hij komt nog wel met een voorbeeld van een vrouw die met een man was getrouwd, die ze zelf had bekeerd door een open Bijbel op strategische plaatsen neer te leggen (welke bladzijde zou dat geweest zijn?), maar dat is geen waterdichte methode, dus doe maar niet.
Omdat Cloud tevens psycholoog is vertelt hij ons ook nog dat het belangrijk is om jezelf te zijn en tijdens een date niet alleen te zeggen wat je denkt dat de ander wil horen. “Om je tot iemand aangetrokken te kunnen voelen moet diegene er wel echt zijn”. Dat lijkt me goed advies, maar ik zou daar aan toe willen voegen dat ik als ik om me heen kijk vermoed dat het ook niet echt sexy is om te daten met iemand die zijn/haar volledige identiteit met de Bijbel invult. Er lopen hier mensen rond die alleen maar over Jezus praten. Ik hoor zelfs de term ‘evangeliserend daten’ langs mijn nekharen strijken. Brrrrrrr.
Jawel. Het bestaat.
Als de groepsgesprekjes beginnen word ik iets nerveus. Omdat we vanaf volgende les met elkaar mogen daten had ik me namelijk voorgenomen dat het tijd was om vandaag eens uit de biechtstoel(kastmodel) te komen. Tot mijn teleurstelling deelt mijn boezemnummer me weer in bij dezelfde groepsleider die ik bij de eerste sessie had. Jeweetwel, die jongen die eigenlijk vooral kwam voor de schematische God/jij relatiediagrammen.
Zucht…
Hij vraagt ons of we vijf ontmoetingen per week halen? …Nouuuuu…
En of we al een team hebben? Eén van de dames zegt voorzichtig dat ze wel een vriendin heeft die ze kan vragen en dat ze altijd alles met haar moeder bespreekt.
Mmmm, Ik heb ook een asskickende moeder, maar het lijkt mij toch niet de rol van moeders om hun kinderen te helpen bij het zoeken van een relatie. Een andere dame vertelt dat ze na de vorige sessie met een groep deelnemers heeft afgesproken om elkaars team te zijn. Volgens de hand-out staan de mensen van het kerk Counselingteam en het Ministry centre ook te popelen om bij je team te horen.
En ik? Ik bof dat ik veel leuke mensen ken die ik om raad kan vragen (alleen nauwelijks lesbo’s maar ik betwijfel dat het Ministry centre die voorradig heeft). Ik voel me een gezegend mensch.
Maar dan barst er een discussie los over hoe je bij het daten je christelijke waarden moet eren. Er worden onbuigzame opmerkingen gemaakt over de gevaren van het daten met niet-christenen. Iemand komt met een bekeringsverhaal (weer die strategisch geplaatste Bijbel), maar de algemene consensus is dat je geen relatie met een niet-christelijk persoon moet beginnen. Cloud en zijn boek worden aangehaald bij het idee dat je wel met niet-christenen mag daten, als je het alleen maar doet om te ‘oefenen’ en te netwerken. Een relatie beginnen is taboe. Ik moet denken aan een verontwaardigd artikel in de krant over moslimjongens die alleen met Nederlandse meisjes omgaan voor de seks, maar willen trouwen met een moslimmaagd. Daarom vraag ik me hardop af om het wel eerlijk is om niet-christenen te daten die wel op zoek zijn naar een relatie, terwijl je eigenlijk niet beschikbaar voor ze bent. Dat klinkt mij op de manier waarop het gesteld wordt een tikkie gebruikerig in de oren. Suggereert het woord daten niet een zekere mate van potentiële beschikbaarheid?
Kennelijk heb ik iets heel raars gezegd want het gesprek komt met gierende remmen tot stilstand, en ik word aangekeken alsof ik knettergek ben.
Haastig spoel ik het gesprek terug in mijn hoofd. Heb ik dat moslimartikel perongeluk hardop genoemd?
Pfff, alsof ik tussen dit groepje mensen het woord seks hardop zou zeggen!
Alsof ik tussen dit groepje mensen uit de kast ga komen…
Ik ben niet knettergek.
Dán maar volgende week.
Het huiswerk van deze week? Ga op een date met je team.
Als iedereen thee gaat drinken wordt ik benaderd door de cursusleidster. Ze had begrepen dat ik lesbisch ben en wil even checken of ik het nog trek. Ik moet weten dat natuurlijk niet alles wat gezegd wordt voor iedereen relevant is. Het was mij bekend dat zij voor de cursus op de hoogte was gesteld van mijn geaardheid (omdat ik wilde weten of ik niet ‘genezen’ o.i.d. zou worden als ik het zou vertellen). Zou ze mijn gezicht hebben gezien toen ik dat Paulusvers op het bord zag? Wel lief dat ze naar me toe komt.
Als wij vier PKAers gaan nabespreken ben ik nog geïrriteerd en teleurgesteld in mezelf. Had ik niet met mij afgesproken dat het me geen donder kan schelen wat ze hier van homoseksualiteit vinden? Diego is deze week wél uit de kast gekomen, maar dan als niet gelovige. Hij werd geschokt aangekeken met ogen als schoteltjes. Ik realiseer me later pas hoe eng dat geweest moet zijn, en neem me vast voor: Volgende week gaat het gebeuren.
Voor nieuwschierigen: Dit is de link naar de Youtubefilm met de hele seminar van Cloud waar we tijdens de bijeenkomsten kleine fragmenten van te zien krijgen: https://www.youtube.com/watch?v=Nqz10wZymHU
Het boek waar ik naar refereer met het waterverhaal is Wandelen over het water van Carel ter Linde (2004, Meinema Zoetermeer)