Vanuit het Loket Levensvragen van de PKA kwam het idee om een datingcursus op te zetten voor zowel gelovige als niet gelovige singles (ook bekend als ‘mensen’) in Amsterdam. Er werd hiervoor bij de Oude Kerkgemeente gevraagd  om een “niet al te kerkelijke single homoseksuele man” om met drie anderen deel te nemen aan een evangelische datingcursus met als doel inspiratie op te doen . Helaas waren die niet voorradig (homoseksuele mannen zat, maar allemaal bezet). Zodoende volgt hier het relaas van een vrijzinnige single lesbische vrouw op een evangelische datingcursus.

Om mijn levenscollegae in één klap het verhaal van deze escapade te kunnen doen, ben ik deze blog begonnen.

Het is niet de bedoeling van deze blog om mensen te kwetsen, maar om een mening uit een bepaald perspectief te delen. Aangezien het onderwerp gevoelig kan liggen zijn om de betrokkenen te beschermen namen gefingeerd.

De maandag voor de cursus begint ontmoet ik mevrouw Jet van het Loket Levensvragen die dit project heeft bedacht. Ik tref een sprankelende vrouw aan met een uitstekend gevoel voor humor. Zo iemand waarvan het een raadsel is dat ze niet al 10 jaar geleden door een leuke vent van de markt is gehaald. Ach ja, het eerste van vele raadselen. Ik ben er klaar voor.

 

Als ik 20 minuten sta te wachten op een bus die om de 5 minuten rijdt, besef ik dat ik te laat ga komen. De cursus (en kerk) waar ik heen ga, gebruikt een schoolgebouw Drie kwartier metro-en en lopen van Centraal Station.

Een kwartier te laat kom ik het klaslokaal binnen. Een aardige meneer geeft me het beloofde boek, en een sticker met een nummer erop waar ik mijn naam op moet schrijven. Ik zie meteen dat de cursus meer deelnemers heeft dan ik had verwacht. Geconcentreerd zitten ongeveer vijftig mensen naar een scherm te kijken.

Met keurig genummerde en genaamde boezem voeg ik me bij hen. Ik denk dat de meeste deelnemers dertigers zijn, maar er zijn ook duidelijk ouderen bij. Ikzelf ben 29, en ik geloof daarmee één van de jongsten. Er zijn iets meer vrouwen dan mannen maar daar kan ik mee leven.

De man op het scherm heet Henry Cloud, en is ook de schrijver van het boek waar de cursus omheen is gevormd. Cloud vertelt ons dat we af moeten van de gedachte dat God degene die hij voor ons heeft uitgekozen(!) op onze stoep zal afleveren. “Tenzij je met een postbode of Jehova’s getuige wil trouwen moet je zelf de wereld in!” een welwillend boehaha schudt door de klas. Later merk ik dat dit voor vele aanwezigen een complete eyeopener was.

Als het filmpje is afgelopen neemt de cursusleidster het woord: “Veel mensen gaan op den duur denken dat ze door God geroepen zijn om ongetrouwd te blijven, maar er zijn in de hele Bijbel maar drie mensen geroepen om single te blijven en één daarvan is Jezus, en dat is God, dus kun je nagaan!” Deze opmerking amuseert me zo dat ik hem meteen opschrijf, maar ik kan nog steeds niet goed uitleggen waarom. Waarschijnlijk ben ik gewoon een snobistische speeldoos.

We krijgen het advies om zoveel mogelijk te daten, en daarbij niet te hoge verwachtingen te hebben. Maar aan de andere kant moeten we wel een lijst maken met de “kernwaarden” waaraan de persoon moet voldoen waarmee we willen trouwen(!) Ik vind dit behalve verwarrend ook ingewikkeld, omdat Cloud zich bij alles wat hij zegt baseert op de Amerikaanse datingcultuur. Dit terwijl we in Nederland niet eens een woord hebben voor daten, laat staan een cultuur met eigen regels en gebruiken. En Goddank! Ik faal liever zonder sociaal gecontroleerd schouderklopjesprotocol, en ik betaal liever zelf m’n priklimonade (dit laatste heet niet voor niets ‘going Dutch’ in Amerika).

http://en.wikipedia.org/wiki/Going_Dutch

 

Na deze “teaching” sessie worden we in groepjes ingedeeld door middel van onze borstnummers. Elk groepje heeft een leider. De leider van mijn groepje vertelde dat hij toen hij gevraagd werd voor deze leidzaamheden ,  een datingscursus maar een werelds idee vond. Tot hij ontdekte dat deze cursus “inhoud” had omdat de relatie met God en (hou je vast) daten met God(!) ook aan bod komen. Aha! Hij is dus afgekomen op de schema’s in de hand-out, zo als deze:

Op dit moment zijn mijn wenkbrauwen een aardig end richting kruin gemigreerd.  Toevallig word ik direct hierna als eerste gevraagd wat mijn type is. Een licht geval van acute vroomheidsjeuk beweegt me er bijna toe deze vraag te beantwoorden met “tieten”, maar ik besluit op het laatste moment dat hij en ik daar allebei nog niet klaar voor zijn.

In mijn groepje zitten een paar vlotte dames die uit zwaar gereformeerde kerken buiten Amsterdam blijken te komen. Tot mijn stomme verbazing hoor ik van hen dat in hun kerken singles boven een bepaalde leeftijd (16?) wegvloeien omdat ze het gevoel krijgen dat ze falen. Het verlangen naar een huwelijk wordt (blijkt) zowel in deze als in evangelische kringen gelijkgesteld met het verlangen naar de terugkomst van Jezus. Het huwelijk zelf wordt hier gezien als het ervaren van de liefde van God.

Mijn wenkbrauwen  zitten nu echt in m’n kruin. Hoe gruwelijk is het dat al deze mensen wordt aangepraat dat ze bij het uitdelen van Gods liefde zijn overgeslagen! Zo heb ik mezelf gelukkig nog nooit bekeken. Terwijl ik verbluft op m’n kruk zit loopt de les ten einde.

Huiswerk: Ga op een date met God. Bij voorkeur in een “datesetting” zoals een romantische strandwandeling of een kopje koffie. … … …

Nadat ik mijn onderkaak heb opgeraapt zoek ik nog ietwat verdwaasd Jet op die net als iedereen nog druk aan het napraten is. Schijnbaar is nu een netwerksessie op gang gekomen waarbij iedereen kijkt of er nog wat leuks bij zit (Al mogen we tot de vierde sessie niet met elkaar daten!). Ik merk al snel dat dit voor mij de meest oncomfortabele momenten van de sessies gaan worden. Want wat doe ik nou? Is het eerlijk om me te presenteren als beschikbare single? En het lijkt me erg helder dat ik hier niet ga slagen.

Om de tijd te volmaken neem ik mijn omgeving in me op. Het klaslokaal is versierd met regels uit bekende gedichten. Op de meest prominente plek staat er op de muur

“Hebban olla uogala nestas hagunnan hinase hic anda thu uuat unbidan uue nu”

Als ik het me goed herinner is dat ooit door een monnik in de marge van een prekenboek geschreven om z’n pen op gang te brengen. Giechelend tel ik de redenen dat ik het een toepasselijke tekst vind.

Gelukkig gaan na een kwartiertje de meeste mensen dienstwaarts. Ons vierzijdige PKA team gaat nog even zitten voor een nabespreking. Jet moet erg lachen om mijn gezicht als het “Date God” ‘huiswerk’ ter sprake komt. De cursusleidster komt even vijf minuten bij ons zitten. Het is een lieve hartelijke vrouw, maar uiteindelijk is zij het die mijn wenkbrauwen definitief ins blaue Hinein zend.  Ik vertel haar dat ik uit een ander soort kerk kom en dus even moet wennen aan de manier van praten en het jargon, waarop ze antwoord: “Ja bij ons is het gewoon heel normaal om te zeggen dat Jezus van je houdt. Die gedachte: God houdt van je, dat zijn jullie natuurlijk niet gewend”

…

Wow…

Redelijk weer hè buiten? Zou God koffie lusten? Met melk? Nee mijn God heeft niet lief. Hij zendt liever depressies en crises…

Thuis zoek ik Hebban olla vogala nog eens op. Was dat nou de oudste Nederlandse tekst ooit? Er staat me iets bij… En ja hoor! Het is van de plaats van oudst leesbare Nederlandse tekst verdrongen door een driehonderd jaar oudere regel: “Gelobistu in got alamehtigan fadaer”

Geloof je in God de almachtige vader?

Hmmmm…